بنام خدا
وب سایت من (شریفی آنلاین) یکساله شد. هنگامی که برای اولین بار در ۱۵ مهر ۸۷ با نوشتن دست نوشته ای از خودم وب نویسی را  آغاز کردم هرگز تصور این را نداشتم که بتوانم تولد یک سالگی آنرا جشن بگیرم. به گواه آمار در این مدت ۴۲ دست نوشته و ۲۲ تصویر از خود منتشر کرده که دست نوشته ها گاها از سر دل مشغولی اندیشه و تصاویر بیشتر حاصل تمرکز بر سوژه های طبیعی و یا هنجاری و ناهنجاری های اجتماعی بوده است.
به روایت تقویم یک سال است که دارم توی شریفی آنلاین می نویسم و از این بابت خیلی احساس خوبی دارم.  خیلی وقت ها خیلی چیزها بوده که دلم می خواسته اینجا بنویسم ولی می دانستم که نمی شود ! یا می نوشتم و پاک می کردم یا تو دلم نگه می داشتم و یا خودسانسوری کرده و کلا از نوشتن آن منصرف می شدم … ولی با همه این تفاسیر باز هم توانستم مطالب و اندیشه های زیادی رو از خودم با شما به اشتراک بگذارم … هر بار که می نوشتم، به شوق دیدن نظرات شما شریفی آنلاین رو باز می کردم … فکر نمی کنم هیچ چیزی برای یک وب نویس دلگرم کننده تر از نظرات دوستانش باشد …
وبلاگ نویسی احساسی خاص دارد. در آن شخصیتی متفاوتی می یابی. با ذکر اندیشه ها، علاقه ها، سلایق و … از خود و زندگی شخصی خود را صریح و روشن و باز در معرض مشاهده دیگران قرار می دهی. عریان عریان. دیگر نمی توانی شخصیتی دیگرگونه باشی که دیگران ابراز می کنند.  به قول محمد علی ابطحی ” همواره سعی کرده ام در این دو سال مثل همیشه عمرم آنچه به آن پای بندم را بنویسم، و خود را آنچنانکه هستم معرفی کنم نه بهتر! ای کاش می شد همه این روش را داشتند.”
جا دارد که از همه کسانی که با نظرات کتبی و شفاهی به من اراده بروز کردن می بخشیدند  بویژه دوستانم  آقایان دکتر حمید رضا محمدی (که انصافا شرمنده اش هستم با نظرات بسیار  زیبا، دقیق و کارشناسانه اش)، دکتر محمد روشن، مهندس مهدی فریدونی، مهندس قاسمی، مصطفی کرمی، حمید رضا عبدی، مهدی حیدری، مهدی عباسی ، رهام حبیبی، و خواهر زاده کوچولوم مهدیه موذنی و بسیاری دیگر از دوستان که ذهنم یاری نمی کند  تشکر و سپاسگذاری کنم و اگر نامشان را نیاوردم پوزش می طلبم. خدا را چه دیدید شاید به دوسالگی سایت هم رسیدم. چرا که همسری مهربان دارم پایه ثابت  خواندن دست نوشته هایم است.