سنگ نگاره ها به عنوان یکی از اولین رسانه های برقراری ارتباط میان جامعه بشری تا همین اواخر بسیار ناشناخته بودند. به نوعی می توان گفت در ایران تا حوالی سال ۱۳۷۶ منبعی مستند در میان دانش اطلاعاتی اساتید ایران وجود نداشت. در این سال بود که برای اولین بار استاد دکتر مرتضی فرهادی رساله خویش را تحت عنوان “موزه هایی در باد ” در باب سنگ نگاره های نویافته کمره(خمین)، منتشر ساخت. این اثر به عنوان کتاب سال  همان سالها نیز برگزیده شد. در سالهای بعد این موضوع توسط اساتید دیگری کنکاش و ادامه یافت که می توان به “سنگ نگاره های ارسباران“  استاد جلال الدین رفیع فر، و نیز به “موزه های سنگی و هنرهای صخره ای” پژوهشگر ارزنده، آقای محمد ناصری فرد اشاره کرد.حال سنگ نگاره ها در این مقطع زمانی به واسطه تلاش اساتید صاحب فن، علاقه و جذابیت برای جامعه و شهروندان و نیز پتانسیل سوژه ای برای رسانه ها توانسته است از مهجوریت گذشته به در آید و به عنوان میراثی کهن بر همگان آشکار شود.  شات زیر  با نقش نگاره “بز “از مجموعه سنگ نگاره های برجک کمره (خمین) در پاییز سال ۸۷ به همراهی دوست گرامی آقای ناصری فرد گرفته شده است که با نرم افزار های گرافیکی ویرایش شده است. از سوی دیگر در تلاش هستم تا مجموعه دانسته ها، تجربه ها و نیز آسیب شناسی رسانه ای سنگ نگاره ها را تحت مقاله ای مستقل منتشر کنم که البته چونان همیشه وقت می طلبد و زمان… .